maandag 7 juli 2014

"Echt lachen!!",...

Twee letterlapjes hebben een plekje gekregen aan mijn kapstokje,...


Vreemd eigenlijk, 
dat als iemand naar mijn gezondheid vraagt,
ik standaard zeg dat het goed gaat
en vaak ook nog met een lachend gezicht.

En als ik dan van binnen kijk,
lach ik totaal niet
en voel ik pijn en verdriet.
Pijn in mijn armen, schouders, nek, heupen en knieën door de wekendelen reuma.
Verdriet om alles wat ik niet meer kan
en toch graag zou willen.

Verdriet omdat gewone dagelijkse dingen zoals douchen en aankleden niet meer gaat
en een grote opgave is geworden,....

Verdriet dat alle pijnstillers niet meer voldoende verlichting geven 
en ik eigenlijk nog helemaal niet aan de morfine of morfine-achtige pleisters wil,..

Voor de eerste keer een schattig open zoompje gemaakt!!

En toch is het tijd om een afspraak te maken bij de arts 
en dan misschien,
heel misschien 
toch aan die vreselijke pleisters moet gaan,
alleen als er echt niets anders meer is.

En als ik dan thuis kom met mijn eerste pleister op mijn arm
voel ik mij verdrietig,
gewoon omdat ik dit moment nog zo graag had uitgesteld.

Mijn maatje blij dat het vanaf nu misschien wel beter gaat 
en hoopt dat niet alleen mijn gezicht vrolijk is,...

Natuurlijk doe ik mee met de grappen over dope en stoned zijn
en lach ik erom,
terwijl ik van binnen nog steeds niet lach,...

Zelfs prachtig rood in de tuin,..

De werking heeft eventjes nodig
en dan merk ik toch na wat dagen dat het douchen en aankleden makkelijker gaat. 

Er ineens wat huishoudelijke karweitjes worden gedaan 
die werkelijk al jaren niet gedaan zijn.

Het slapen gaat ineens beter
en ik veel minder moe ben.

Weer de trap op kan lopen,...

Een BBQ geregeld voor mijn gezinnetje,
de kleinkinderen te logeren gehad
en heb zelfs nog met hen een stukje gefietst!!

Ineens voel ik mij,
voor het eerst,
sinds tijden,
echt vrolijk
en lacht niet alleen de buitenkant,...

Hoi schatje,... Zie je een vlieg vliegen?

Zelfs nu ik vandaag een zwaardere pleister heb gekregen
omdat de scherpe kantjes nog niet weg waren,
ben ik toch blij.

Blij dat ik beetje bij beetje mijn dagelijkse leventje terug krijg
en dingetjes kan doen die voor velen zo gewoon zijn 
en voor mij zo heel bijzonder!!

En zie je nu mijn lachende gezicht,
weet dan dat de binnenkant nog veel harder lacht,..


42 opmerkingen:

  1. Phoe Wilma heftig hoor. Fijn dat de pleisters helpen, en jammer dat het moet.
    Lastig altijd als je iets hebt wat aan de 'buitenkant' niet te zien is, mensen kunnen zo hard zijn. Probeer te genieten van alles wat wel lukt!

    Groet,

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wilma,ik weet hoe jij je voelt.Ik zit in de zelfde shit,heb 2 morfinepleisters op.Bij mij worden ze om de dag vervangen,anders werken ze niet genoeg.
    Probeer te genieten van de mooie momenten,zoals je kleinkinderen die zijn nog zo puur.Ik haal er veel energie uit .
    Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh Wilma, wat blijft het moeilijk hè; ook ik neem mijn toevlucht tot die pleisters die ook voor mij de dagelijkse pijn gelukkig verzachten. Wel probeer ik niet continu hiervan gebruik te maken, mijn eigen keuze hoor maar ik wissel af met periodes waar ik ook de beperkingen van mijn lichaam wel voel. Het is een beetje aanvaarden en aanvoelen wat voor jou de beste levenskwaliteit te bieden heeft. Gelukkig schrijf je het wel ook een beetje van je af, goed hoor. Ik lees hier altijd met heel veel plezier mee,
    liefs, Sonja

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi wilma
    Wat leef ik met je mee ik weet wat je voelt en weet wat het is heb het zelf al meer als 20 jaar heb zelfs jaren geleden 8 weken in revalidatie centrum heliomare gelopen om er mee om te gaan en dat gaat redelijk tot goed heb er veel aan gehad onze hobby inbeweging blijven is heel belangrijk kan gelukkig de hevigste pijn nog af met movicox en antripiline maar het blijft schipperen ik heb zin's kort een elektrische bakfiets zo dat ik mijn vier kleinkids kan rondrijden en mijn boodschappen wat een luxe is dat zeg zonder kracht rond te fietsen zelfs met storm hihi
    Wens je beterschap met je pleisters dat ze maar gauw verlichting geven om weer lekker in je vel te gaan zitten dat is heel belangrijk
    En geniet van je mooie gezin en al het moois wat je gemaakt hebt en nog gaat maken
    Liefs corrie v drunen

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wilma, bedankt voor je reactie op mijn blog.
    Ja, zo'n explosie is heftig en leuk.
    Jammer dat je aan de pleisters moet / mag , heel fijn dat ze helpen en dat je weer het e.e.a. kan.
    Heel veel sterkte. grtjs Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Altijd moeilijk om te accepteren dat je niet meer zonder pijnstillers kunt. Wel fijn dat ze helpen en het leven weer wat leuker maken. Sterkte en groetjes Martine

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat is het toch een nare ziekte. Maar wat fijn dat die pleisters er zijn. Dat je weer van dingen kunt genieten. Ik vind je letterlappen erg mooi
    groetjes, Alie

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Sterkt! Soms gaat het niet zoals je graag zou willen, gelukkig is er wel iets wat helpt! Probeer ervan te genieten!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. heftig verhaal ,maar ook blij dat het nu wat beter gaat probeer daar van te genieten.
    ik wens je heel veel sterkte toe
    groetjes Albèrtje

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ben stil geworden van je verhaal... fijn dat je weer wat meer aankan!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat moet het een opluchting voor je zijn dat je weer pijnloos actief kunt zijn met je kleinkinderen! Het geeft je vast een hoop energie die vertaald gaat worden in prachtige quilt- en borduurwerken. Die pleisters zijn absoluut niet leuk, maar je krijgt er wel veel voor terug, toch?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Het eerste deel van je verhaal bezorgt me een brok in de keel. Was het nog gisterochtend dat ik huilend bij de Fysio vandaan kwam? Weer teveel gedaan, maar in mijn ogen helemaal niets bijzonders en toch zo'n pijn...... Je verhaal is zó herkenbaar. En dan de goede momenten, want die heb ik gelukkig nog en het intense genieten van wat nog wel gaat.
    Wat ben ik blij voor je dat de pleisters zo goed hun werk doen. GENIET!!!!!!!!!! Dan maar met Morfine. Het leven is te leuk voor zoveel pijn en zoveel niet kunnen. Ik hoop dat ik in de toekomst ook zo sterk zal zijn als jij en "gewoon" naar de dokter ga voor hulp. Jouw verhaal is een opsteker, want er is hoop voor de toekomst :-)))))
    Groetjes, Jolanda

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Toch goed dat je de stap hebt gezet, Ik weet ook wat het is, die weke delen reuma, En ja haren wassen, douchen en dan nog je haren fohnen!! Ben altijd blij als ik het gedaan heb. Ik slik al jaren 2 zaldiar 'savonds en soms temazepam, om goed toch nog wat goede nachten te hebben. Geniet van de goede momenten en van je Hobby. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
    Hopelijk komt er in de toekomst een goed medicijn voor ons!!
    groetjes Merian

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik ben behoorlijk onder de indruk als ik jou blogje lees. Weet even niet wat ik schrijven moet want niets is erger dan dat je lichaam je in de steek laat. Ik hoop voor jou dat het vanaf nu wat beter gaat ook al is het moeilijk te accepteren dat je afhankelijk wordt van nog meer medicatie.
    Ik wil je nog wel even een pluim geven voor de schattige lapjes aan de kapstok. Dat heb je ondanks alle pijn toch maar mooi voor elkaar gekregen en daar mag je trots op zijn.
    Groeten
    Marga

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Tja Wilma het valt niet mee om dat te moeten accepteren. Maar als je door het gebruik van de pleisters je beetje bij beetje je eigen IK weer kan worden??! Het is soms kiezen of delen, niet waar? Ik ben ook niet blij met mijn tig pillen voor mijn hart en diabetes!
    Plus dat het toch ook zoveel verschil maakt voor je omgeving een echt blijer mens! Sterkte, groetjes Sylvia.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. oh Wilma, wat naar als het zo gaat :0( hopelijk brengen je pleisters je vanaf nu weer wat meer "bewegingsvrijheid" en probeer te blijven genieten van alles wat wel (weer) gaat! ik vind al je steekjes nog steeds zo mooi :0)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat een triest en moeilijk verhaal Wilma...
    Altijd pijn hebben lijkt me verschrikkelijk.
    Eigenlijk waardeer je je gezondheid pas echt als je het niet meer hebt... helaas.
    Maar heel fijn dat de pleisters helpen en dat je je weer wat beter voelt, want ik kan me voorstellen dat je van alles wilt en dat het heel frustrerend is dat je dat dan niet meer kunt.
    Daar word je verdrietig, boos en opstandig van.
    Net zoals de meeste bovenstaande reacties weet ik er zelf ook alles van, maar ik zeg niet meer "goed" als mensen er naar vragen.
    Gewoon zeggen dat het "niet goed", of "de laatste tijd wat beter" gaat, is eigenlijk beter, want zo kweek je meer begrip bij mensen als je zegt dat iets niet lukt of dat je een afspraak moet afzeggen etc.
    Maar misschien voel jij dat anders, dat is ook goed natuurlijk.
    Veel sterkte, kracht en liefde gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Niet klagen maar dragen en als er een oplossing is mag je blij zijn, er zijn genoeg mensen die helemaal niet geholpen kunnen worden door medicijnen die zijn toch erger af.

    Gr Elodie

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Wat een triest verhaal Wilma, soms moet je accepteren dat je medicijnen nodig hebt, fijn dat eea aanslaat en je weer de simpele dingen van het leven kunt doen en van genieten. Veel sterkte, ben blij voor je dat je weer een beetje beter in je vel zit. groetjes Tilly

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ai, dat valt inderdaad niet mee. Je hebt het wel heel mooi beschreven. Ik hoop dat de pleisters je zullen blijven helpen en dat je het plezier dat je hebt terug gevonden kan blijven behouden. En lekker veel kan handwerken,ook dat!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ik weet even niet hoe ik moet beginnen, want ook ik laat aan de buitenwereld niet weten hoe of ik mij voel. Met een stralende lach zeg ook ik dat het goed gaat. Wens je heel veel sterkte en hoop dat de pleisters hun werk blijven doen en je ook van binnen blijft lachen. Dikke knuffel en groetjes, Ina

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Heel mooi neergezet. Dingen niet of wel kunnen. Het raakt me zeer.

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Dapper om het zo te verwoorden en dapper dat je aan de pleisters bent gegaan! Ik wil het nog niet!!
    Geniet van je hervonden mogelijkheden, groetjes Sylvia

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Het volgende is geen grapje of sprookje of id
    Ze vraagt er niks voor tenzij je een vrijwillige bijdrage wilt geven, wat hooguit een tientje is.

    ‘Ik weet ook niet waar die pijn blijft'
    Van heinde en verre reizen mensen naar Tjaaktje Bodewits in Vlagtwedde. De bescheiden 90-jarige bestrijdt door handoplegging kwalen. Kennelijk metsucces, want haar agenda puilt uit. ,,Ik stuur niemand weg, iedereen is welkom.''
    http://www.dvhn.nl/nieuws/plus/ik-weet-ook-niet-waar-die-pijn-blijft-11358063.html

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Wat een eerlijke, maar indringende blogpost, Wilma. Uit je blog spreekt nooit iets anders dan blijheid, zorgeloosheid en optimisme. Hoe dapper om dan ook deze kant van jezelf te laten zien, en ook zo dapper om deze stap in je pijnbestrijding toch te hebben genomen. Dappere, lieve Wilma: ik hoop, dat je leven door deze stap mooier wordt en zonder pijn, want je verdient het!
    Heel veel sterkte en groetjes van Ageeth

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Tjonge, ik schrik hier wel een beetje van... Ik ben een zgn. stille lezer en reageer niet zo vaak.
    Maar ik sluit me heel graag aan bij Ageeth hierboven; nooit gedacht dat er achter je sprankelende blogtoon zoveel pijn en narigheid zou zitten!
    Ik hoop dat de pleisters z'n werk blijven doen en je pijn verlichten...

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Ach Wilma ik wist niet dat je het zo zwaar had meid!
    Ik begrijp je gevoelens over toch aan de pleisters moeten gaan maar als ik dan lees dat je daar voor een stuk je oude leventje door terugkrijgt ... gewoon doen en er niet te veel bij stil staan. Wij die nog gezond zijn van lijf en leden staan gewoon (of toch niet vaak) stil bij het feit dat het ook anders kan lopen - getuige jouw verhaal.
    Ik zend je alvast vele positieve vibes en en dikke virtuele knuffel jouw kant uit!!!
    Groetjes,
    Ann

    P.S.: Nu begrijp ik nog meer jouw mooie quilts en dat het je toch (mischien vaak) moeite moet kosten om deze te maken en door te quilten!

    BeantwoordenVerwijderen
  29. Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Ageeth Dorsman. Zij vertelt het zo als ik het ook gedaan zou hebben. Groetjes Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Zo veel mooie en lieve reacties hiervoor waar ik e helemaal bij wil aansluiten.
    Ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je nog heel veel moois mag maken.
    Hartelijke groet, Patricia

    BeantwoordenVerwijderen
  31. geweldig mooi dat je nu positief kunt zijn. Geniet van alles dat weer naar je toe komt,werkjes plezier, de dagelijkse doe-dingen. Fijn dat buiten en binnenkant weer even 1 zijn.
    groeten Marleen

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Regelmatig bezoek ik je blog, en geniet van je verhaaltjes. Nooit geweten dat er zo'n groot en stil verdriet met je meegedragen wordt. Heel heftig, en ik bewonder je openheid.....Die pleisters, ik snap dat je die [nog] niet wil, maar ik hoop oprecht dat ze je nu toch vreugde geven in de dingen die zo klein zijn, maar zo onmisbaar [zoals je zelf zonder pijn te kunnen verzorgen].
    Het drukt mij ook met de neus op de feiten dat ik ''gewoon'' gezond ben, daar ben ik heel erg dankbaar voor. Maar het is niet verkeerd om daar eens bij stil te staan. Daar zorg jij nu voor, bedankt! Heel veel liefs, Yvonne.

    BeantwoordenVerwijderen
  33. Beste Wilma,
    Met veel respect heb ik je posting gelezen.
    Ik hoop dat het genot van de dingen die je terug kan doen het vervelende gevoel van de pleisters overstijgt.
    Grtjs,
    Tania

    BeantwoordenVerwijderen
  34. Ik wist niet dat er zoveel pijn achter deze lieve dame schuilde,moedig van je om het hier toch neer te pennen.
    Hoop dat je met de pleisters toch wat gaat genieten ,maar daar twijfel ik niet aan.
    Sterkte hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  35. Wat fijn, dat de lach nu ook de binnenkant bereikt heeft! Zo zie je maar weer, dat ieder huisje z'n kruisje heeft... Ik hoop dat je dit verlichting geeft. Een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Wat heb je duidelijk verwoord hoe moeilijk het is om zo'n volgende stap te moeten nemen. Ik ben er stil van. Fijn dat de pleisters al werken en je dagelijkse leventje zo weer terugkeert.

    BeantwoordenVerwijderen
  37. ik ben bij je aan t bijlezen en kom nu deze blog tegen. Dat is niet nix wat je hier deelt, wat afgrijselijk om met deze realiteit te moeten leven. Wat dapper dat je het op papier zet en wat goed dat je toch deze stap hebt gezet. Wat heerlijk dat het ' ineens' makkelijker lijkt te gaan. En wat Stoer dat je dit met de wereld deelt. Je zult er ongetwijfeld heel veel een dienst mee bewijzen. Nou ja een boel tekst om te zeggen dat ik het knap vind dat je dit zo geschreven hebt, fijne avond.

    BeantwoordenVerwijderen

Gezellig dat je langs komt en een reactie achterlaat! Altijd erg gewaardeerd,....

Lieve groetjes Wilma